داوود صمدى آملى
50
شرح نهاية الحكمة ( فارسى )
مقام رفيع تبليغ در اينجا به جهتى مناسب مىبينم نكتهاى را خدمتتان تقديم كنم و آن اينكه : انبيا و ائمه عليهم السّلام و تمام آنهايى كه از نفوس مكتفى برخوردار بودند ، نوعا حكمت را از دوران كودكى اخذ مىنمودند ، لذا فرمودهاند : آيهء وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا « 1 » كه در شأن حضرت يحيى عليه السّلام نازل شده است ، مخصوص مقام آن حضرت نيست . اگر به يحياى پيغمبر كه از امت محمدى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و امت علوى است ، در دوران كودكى حكمت دادهاند ، پس به طريقى اولى به حضرت خاتم الانبياء صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و جناب امير المؤمنين عليه السّلام در دوران كودكى حكمت را عطا نمودهاند . لذا حضرت استاد به همين آيه استشهاد فرمودهاند به اينكه عصمت انبياء از اوّل الأمر بوده است يعنى از همان وقت كه صبى بودهاند ، معصوم بودهاند به همين خاطر ما در مقام زيارت ائمه به ايشان خطاب مىكنيم : كنت نورا في الاصلاب الشامخة و الارحام المطهّرة . عالم طبيعت يكى از ارحام لايتناهى نظام هستى است كه نان و آب و غذا در آن به صورت نطفه درآمده ، از صلب پدر به رحم مادر منتقل مىشود و نهايتا فرزند متولد مىگردد كه نطفه جناب خاتم الانبياء صلى اللّه عليه و آله و سلّم از عوالم وجودى به صلب جناب ابراهيم عليه السّلام آمده از آنجا يكى پس از ديگرى به صلب حضرت عبد اللّه رسيده و بعد از آن در رحم مبارك جناب آمنه خانم قرار گرفته و در آنجا به صورت جسم مبارك پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم متكون شده است . غرض از بيان اين مطلب اين بود كه با اينكه انبياء از اول الامر معصوم بودند و در همان كودكى حكمت را اخذ مىكردند اما با اين حال مقام تبليغشان براى مردم بعد از سن 40 سالگى بود و كمتر از اين سن وظيفه تبليغ نداشتند ، لذا ما اصلا پيغمبر و نبى تشريعى كمتر از 40 سال نداريم . زيرا مقام تبليغ مقام رساندن
--> ( 1 ) . مريم / 13 .